Biblioteka Krytyki Literackiej Kwartalnika „Nowy Napis”

I Zasady ogólne

1. Celem uruchomionej serii wydawniczej jest popularyzacja szeroko pojętego kanonu literatury współczesnej. Przewidywany nakład każdego z tytułów w serii Biblioteka Krytyki Literackiej Kwartalnika Nowy Napis to 9 tysięcy egzemplarzy.

2. Przewidywany odbiorca serii to nauczyciele-poloniści, ambitni uczniowie (uczestnicy olimpiad), studenci kierunków humanistyki i wszyscy uczestnicy kultury, zainteresowani literaturą współczesną.

3. Proponowaną formą opisu poszczególnych korpusów tekstów jest zatem taki rodzaj dyskursu, który łączy naukową rzetelność z komunikatywnością i lotnością pióra. (Zaleca się daleko idącą powściągliwość w używaniu profesjolektu teoretycznoliterackiego, jasność składni i ograniczenie aparatu naukowego – tj. odsyłaczy i przypisów – do niezbędnego minimum).

4. Merytoryczną opiekę nad serią sprawuje rada naukowa serii w składzie: Marian Kisiel, Józef Ruszar, Wojciech Kudyba.

5. Każdy tom podlega trosce wyznaczonego redaktora merytorycznego i redaktora technicznego.

6. Redaktor merytoryczny troszczy się o reprezentatywny charakter wyboru utworów pisarza i adekwatność owego wyboru wobec możliwości percepcyjnych odbiorcy i jego oczekiwań (związanych np. z nowym kanonem lektur w liceum), dba o poziom naukowy opracowania oraz jego komunikatywność.

7. Redaktor techniczny zajmuje się warstwą językową i edytorską książki.

II Zasady szczegółowe

8. Przewidujemy, że każda z proponowanych książek będzie miała objętość ok. 6 arkuszy wydawniczych i będzie się składała z dwóch części.

9. Pierwsza część książki (o objętości 2,5-3 arkusza) to utwory prezentowanego pisarza (lub grupy pisarzy) w wyborze autora publikacji, uzgodnionym z redaktorem tomu . Jeśli są to wiersze, ich przewidywana liczba to 44. Jeśli jest to proza lub korpus tekstów zarówno prozatorskich, jak i poetyckich, wówczas nieprzekraczalnym limitem są 3 arkusze. (O zgodę na udostępnienie praw autorskich występuję redaktorzy serii).

10. Drugą część książki stanowi opracowanie poświęcone twórczości wybranego pisarza lub grupy pisarzy. Opracowanie to powinno się składać z trzech części, ułożonych w następującej kolejności.

Pierwsza część to krótka biografia pisarza, skomponowana tak, by mogła stanowić kontekst pomagający w zrozumieniu utworów artysty. Jej przewidywana objętość to ok. 4 strony standardowego komputeropisu.
Druga część to syntetyczne omówienie twórczości wybranego pisarza – jej głównych wątków, motywów, rozwiązań warsztatowych, idei, zwłaszcza zaś najważniejszych wartości ewokowanych w jego utworach) – uwzględniające najważniejsza literaturę przedmiotu. (Przewidywana objętość tej części to ok. 25 stron standardowego komputeropisu).
Trzecia część to analiza i interpretacja wybranych utworów prezentowanego pisarza. W przypadku wierszy pożądane jest, by ich liczba nie była większa niż 4. Zaleca się, by ten fragment opracowania nie przekraczał 20 stron standardowego komputeropisu.

Na końcu opracowania winna znaleźć się bibliografia najważniejszych opracowań – proponujemy wybór 10 najbardziej podstawowych – oraz wykaz skrótów stosowanych w opracowaniu (np. skrótów tytułów książek danego autora).

III Zasady edytorskie

Font: Times New Roman, 12 p.

Odstępy między wierszami: 1,5

Marginesy: 2,5

Cytaty: cytaty ze źródeł i literatury przedmiotu krótsze niż trzy linijki tekstu prozą lub trzy wersy należy zapisywać w cudzysłowie i w ciągu; dłuższe: z wcięciem akapitowym i ze zmniejszeniem do 11 p.; do wyróżniania cytatu w obrębie innego cytatu należy stosować tzw. cudzysłowy francuskie (« »).

Tytuły: tytuły prac naukowych, utworów literackich, muzycznych, filmowych, dramatycznych, malarskich, rzeźbiarskich należy zapisywać kursywą; tytuły czasopism – prostym drukiem w cudzysłowie

Nazwy własne: nazwy osobowe: przy pierwszym wystąpieniu należy podać pełne imię i nazwisko, dalej – samo nazwisko lub imię i nazwisko; organizacje i instytucje: przy pierwszym wystąpieniu: pełna nazwa, dalej – skrótowiec lub pełna nazwa

Użycia metajęzykowe należy zapisywać kursywą

Definicje słownikowe należy ujmować w pojedyncze cudzysłowy, tzw. łapki (‘’)

Nawiasy: do zaznaczania opuszczenia fragmentów cytowanego tekstu i do komentarzy autorskich: kwadratowe

Przypisy: przypisy dolne, z polskim systemem skrótów i odsyłaczy (dz. cyt., tamże, tenże itp.); wszystkie tytuły poza czasopismami: kursywą, tytuły czasopism: drukiem prostym w cudzysłowie.
Przykłady:
Dla osobnych prac autorskich np.:

Kuncewiczowa, Cudzoziemka, Wrocław 1997, s. 9–10.

Dla prac w tomach zbiorowych np.

Panas, Tajemnica siódmego anioła, [w:], Niepewna jasność. Szkice o twórczości Zbigniewa Herberta 1998-2008, red. J. Ruszar, Kraków 2009, s. 58–74.

Dla prac w czasopismach np.:

Głowacki, Uwagi o języku poezji hippisów, „Poradnik Językowy” 1990, z. 4, s. 28–35.

Przy kolejnym wystąpieniu tego samego źródła podaje się inicjał imienia, nazwisko, fragment tytułu oraz skrót dz. cyt. Przy wystąpieniu tego samego źródła w następujących po sobie przypisach należy stosować „tamże” i podawać jedynie numer strony.

Bibliografia:
• układ alfabetyczny według nazwisk autorów, ew. tytułów prac zbiorowych
• wszystkie części oddziela się przecinkiem,
• imiona redaktorów tomów zbiorowych czy też tłumaczy: stosuje się tylko inicjały
• nie podaje się numerów stron
• strony internetowe są włączane do bibliografii
• tytuły dzieł obcych należy podawać w języku oryginału, jeśli pisane są alfabetem łacińskim, w pozostałych przypadkach obowiązuje transkrypcja;
• opis (red., oprac., s.) w języku polskim; miejsce wydania: w języku, w jakim zostało podane na karcie tytułowej;

Przykładowa bibliografia:

Anderson, A Cold War in the Soviet bloc. Polish-east German relations, 1945–1962, Boulder 2001.

Centrum władzy. Protokoły posiedzeń kierownictwa PZPR. Wybór z lat 1949–1970, oprac. A. Dudek, A. Kochański, K. Persak, Warszawa 2000, Dokumenty do Dziejów PRL, z. 13.

Dąbrowska, Dzienniki powojenne, t. II: 1950–1954, oprac. T. Drewnowski, Warszawa 1996.

Nowak, Wspomnienia z mojej młodości, Kraków 1962, mps w zbiorach Jana Kowalskiego

The Kissinger transcripts. The top secret talks with Beijing and Moscow, oprac. W. Burr, New York 1998.

Władyka, Robotnicy wyszli na ulice, „Gazeta Wyborcza”, 15 maja 2001.

Wołkogonow, Stalin, t. II, tłum. M. Antosiewicz, Warszawa 1998.

Wrzesiński, Postawy i nastroje Polaków po klęsce wrześniowej na terenie okupacji sowieckiej, [w:] Komunizm. Ideologia, system, ludzie, red. T. Szarota, Warszawa 2001.

Katz, Father knows best, even in 2016, „USA Today” 16 czerwca 2016, https://www.usatoday.com/story/opinion/2016/06/16/father-knows-best-fathers-day-lessons-leadership-involvement-responsibility-column/85863890 [dostęp: 16.06.17].

 

 

Biblioteka Pana Cogito

Instytut Literatury wydaje serię naukową „Biblioteka Pana Cogito”, która ukazuje się od roku 2004 pod redakcją dra Józefa Marii Ruszara. Książki wydawane w jej ramach obejmują szeroki wachlarz tematów, wśród których wyróżnia się obecność doświadczenia religijnego i metafizycznego w poezji polskiej XX wieku. Czytelnik znajdzie w Bibliotece Pana Cogito zarówno osobne, autorskie propozycje interpretacyjne wybranych problemu, jak i zbiory artykułów. Dla polskiego odbiorcy wyjątkowo zajmujące mogą okazać się interpretacje wychodzące spod piór badaczy zagranicznych, prezentujących nowe, nieoczywiste ujęcia. Szczególną uwagę poświęcono twórczości Zbigniewa Herberta (na co wskazuje sam tytuł serii) i Tadeusza Różewicza – ich poezja jest badana z wielu perspektyw i przy użyciu rozmaitych narzędzi badawczych, co skutkuje wyjątkowo dogłębnym i błyskotliwym omówieniem.

 

 

1.0. Wersja elektroniczna

1.1. Autor dostarcza wersję elektroniczną (np. mailem):

1.2. Preferowany edytor tekstu Microsoft Word (pliki o rozszerzeniu *.doc lub *.rtf),

– czcionka: Times New Roman CE, wielkość czcionki: 12 pkt (przypisy 10 pkt), odstęp między wierszami 1,5.

– Marginesy standardowe 2,5 cm (góra, dół, lewy, prawy).

– Formatowanie tekstu należy ograniczyć do minimum: wcięcia akapitowe, środkowanie, kursywa. Proszę nie przeszkadzać w pracy składaczowi swoja graficzną inwencją. Tytuł i śródtytuły boldem.

1.3. Objętość pojedynczych tekstów nie powinna przekraczać 15 stron znormalizowanego

wydruku, łącznie z przypisami.

1.4. Streszczenie w języku polskim (maksymalnie 1/3 strony znormalizowanego druku), będzie tłumaczone przez wydawcę na język angielski, podobnie jak tytuł.

1.5. Preferowane są tytuły „poetyckie” (najlepiej cytat) wraz z podtytułem objaśniającym.

1.6. Informację, że tekst powstał w ramach grantu (lub innego rodzaju sponsoringu) nie podajemy w pierwszym przypisie lecz na końcu referatu.

 

2.0. Przypisy

2.1. Numer przypisu w tekście umieszczamy przed znakiem interpunkcyjnym kończącym zdanie lub jego część (np. W ostatnim swoim liście z roku 1654, napisanym 14 marca[1], próbuje wytłumaczyć się z zarzutów tegoż miasta[2].).

2.2. Opis publikacji zwartej (książki) powinien zawierać następujące elementy: inicjał imienia, nazwisko (-a) autora (-ów) bez spacji; tytuł dzieła i podtytuł (oddzielone kropką); części wydawnicze (np. t. 2) miejsce i rok wydania; wykaz cytowanych stron (numery stron należy oddzielić myślnikiem bez odstępów lub przecinkiem jeśli strony nie następują po sobie). Tytuł dzieła zaznaczamy kursywą – bez cudzysłowu. Tytuły czasopism umieszczamy w cudzysłowie (nie stosując kursywy), podając (bez przecinka) rok, następnie numer.

2.3. Przypis, który bezpośrednio powtarza się, oznaczamy: Tamże, s. … (bez kursywy). Dzieło

wcześniej cytowane zapisujemy: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł dzieła lub jego skrót (za każdym razem jednakowy), s. … . Jeżeli w jednym przypisie następują bezpośrednio po sobie więcej niż jedno dzieło tego samego autora, to przy cytowaniu drugiego dzieła (i następnych – jeśli występują) zamiast inicjału imienia i nazwiska autora piszemy: Tenże, tytuł lub skrót dzieła, s. …

2.4. Dzieło wcześniej cytowane, jeśli odstęp jest większy niż 10 stron, stosujemy pełny przypis.

2.4. Przykłady zapisu przypisów:

1) A. Folkierska, Kształcąca funkcja pytania. Perspektywa hermeneutyczna [w:] Odmiany myślenia o edukacji, red. J. Rutkowiak, Kraków 1995, s. 172–173.

2) Tamże, s. 174.

3) M. Adamiec, Odejście Pana Cogito, „Tytuł” 1991, nr 4.

4) A. Folkierska, Kształcąca funkcja pytania, s. 28.

 

3.0. Cytaty

 

3.1. Cytaty w tekście i w przypisach należy ujmować w cudzysłów (bez kursywy). Większe cytaty (powyżej czterech wersów prozy) mogą być umieszczone w tekście w formie bloku, wyróżnionego wcięciem z lewej strony i czcionka zmniejszona do 10 pkt. Cytaty pochodzące z książek tłumaczonych powinny w odnośniku zawierać nazwisko tłumacza (proszę ujednolicić i stosować zawsze: tłum., a nie np. przeł.).

3.2. Przy cytowaniu poezji lub dramatu należy zachować układ graficzny oryginału (podział na strofy, wcięcia wersetów). W cytatach z prozy i z prac naukowych należy również zachować wcięcia akapitowe i wyróżnienia oryginału. Wszelkie zmiany w cytacie i dodatkowe wyróżnienia powinny być opatrzone adnotacją w nawiasie kwadratowym.

3.3. Cytaty powinny być opatrzone notką bibliograficzną (w przypisie). Cytaty z dzieł Herberta i Różewicza odnotowujemy przy pomocy sigliów (z wyjątkiem odmian znajdujących się w publikacjach niekanonicznych).

3.4. Fragmenty opuszczone w cytatach należy zaznaczyć trzema kropkami w nawiasach kwadratowych.

3.5 Cytaty z Herberta i Różewicza podajemy bez przypisu jeśli są zgodne z wydaniami przyjmowanymi jako podstawowe. Wtedy stosujemy siglia wg wzoru. Adres bibliograficzny podajemy wyłącznie wtedy gdy tekst odbiega od wersji kanonicznej. Przy wierszach nie podajemy strony, a tylko siglum tomiku.

3.6 Cytaty wierszy podajemy w bloku, począwszy od dwuwersów. Nie używamy ukośników!

3.7 Uwaga dla redaktora tekstu. Przed i po cytacie blokowym też powinno być 10 pkt oraz jedna interlinia (a nie 1,5).

 

4.0 Bibliografie. W książkach podajemy bibliografie z podziałem na działy.

4.1. Pierwsza pozycja: Bibliografia podmiotowa z pominięciem ujętej w sigliach.

4.2. Druga pozycja: Bibliografie przedmiotowe. W pierwszej kolejności spis Biblioteki Pana Cogito; w drugiej: inne pozycje książkowe; w trzeciej artykuły i rozprawy; w czwartej pozycje ogólnofilologiczne; w piątej literaturę piękną przywołaną jako kontekst; w szóstej bibliografie innych specjalności (np. historia, historia sztuki, ekonomia, nauki ścisłe)

4.3. W publikacjach zbiorowych bibliografię podajemy pod każdym tekstem z podziałem na: podmiotową, przedmiotową i pozostałą.

4.4. W publikacjach zbiorowych podajemy tez słowa kluczowe po polsku.

 

Wykaz stosowanych skrótów:

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Tadeusza Różewicza

Liryka:

WŁW – W łyżce wody [1946]

EL – Echa leśne [1944, 1985]

NIE – Niepokój. Wiersze z lat 1945–1946 [1947]

CZR – Czerwona rękawiczka [1948]

U – Uśmiechy [1945–2000]

PP – Pięć poematów [1950]

CZKI – Czas który idzie [1951]

WIO – Wiersze i obrazy [1952]

RÓ – Równina [1954]

SK – Srebrny kłos [1955]

PO – Poemat otwarty [1956]

RZK – Rozmowa z księciem [1960]

ZR – Zielona róża [1961]

NWPP – Nic w płaszczu Prospera [1963]

T – Twarz [1964]

TT – Twarz trzecia [1968]

RE – Regio [1969]

BT – Bez tytułu [1971–1976]

OT – Opowiadania traumatyczne [1979]

NPPIWŚ – Na powierzchni poematu i w środku [1983]

P – Płaskorzeźba [1991]

ZF – zawsze fragment [1996]

ZFR – zawsze fragment. recycling [1998]

MO – Matka odchodzi [1999]

NP – nożyk profesora [2001]

SZS – szara strefa [2002]

W – Wyjście [2004]

CZTŻWŚ – Cóż z tego że we śnie [2006]

KKWW – Kup kota w worku (work in progress) [2008]

Wszystkie wiersze z powyższych zbiorów cytowane według wersji i paginacji ustalonej w: Tadeusz Różewicz, Utwory zebrane:

P I – Poezja 1, Wrocław 2005.

P II – Poezja 2, Wrocław 2006.

P III – Poezja 3, Wrocław 2006.

P IV – Poezja 4, Wrocław 2006.

Proza:

PR I – Proza 1, Wrocław 2003.

PR II – Proza 2, Wrocław 2004.

PR III – Proza 3, Wrocław 2005.

Dramat:

D I – Dramat 1, Wrocław 2005.

D II – Dramat 2, Wrocław 2005.

D III – Dramat 3, Wrocław 2005.

Tomy sylwiczne:

NSB – Nasz starszy brat, oprac. T. Różewicz, Wrocław 2004.

Teksty rozproszone:

MA – Margines, ale…, oprac. J. Stolarczyk, Wrocław 2010.

Wywiady:

JT – K. Braun, T. Różewicz, Języki teatru, Wrocław 1989.

WS – Wbrew sobie. Rozmowy z Tadeuszem Różewiczem, oprac. J. Stolarczyk, Wrocław 2011.

Korespondencja:

TRJN – Tadeusz Różewicz. Zofia i Jerzy Nowosielscy. Korespondencja, oprac. K. Czerni, Kraków 2009.

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Zbigniewa Herberta

Liryka:

SŚ – Struna światła [1956]

HPG – Hermes, pies i gwiazda [1957]

SP – Studium przedmiotu [1961]

N – Napis [1969]

PC – Pan Cogito [1974]

ROM – Raport z oblężonego Miasta [1983]

ENO – Elegia na odejście [1990]

R – Rovigo [1992]

EB – Epilog burzy [1998]

PO – Podwójny oddech. Prawdziwa historia nieskończonej miłości: wiersze dotąd niepublikowane, Gdynia 1999.

UR – Z. Herbert, Utwory rozproszone (Rekonesans), oprac. R. Krynicki, Kraków 2010.

UR2 – Z. Herbert, Utwory rozproszone (Rekonesans 2), oprac. R. Krynicki, Kraków 2017.

Wszystkie wiersze z powyższych zbiorów cytowane według wersji oraz paginacji ustalonej w: Z. Herbert, Wiersze zebrane, oprac. R. Krynicki, Kraków 2008;

Dramaty:

d – Dramaty, wstęp, przyp. J. Kopciński, oprac. G. Wroniewicz, Warszawa 2008.

Eseje, proza, archiwalia:

BO – Barbarzyńca w ogrodzie, Warszawa 2004.

MNW – Martwa natura z wędzidłem, Warszawa 2003.

LNM – Labirynt nad morzem, Warszawa 2000.

MD – „Mistrz z Delft” i inne utwory odnalezione, oprac. B. Toruńczyk, Warszawa 2008.

WG – Węzeł gordyjski oraz inne pisma rozproszone 1948–1998, oprac. P. Kądziela, Warszawa 2001.

KM – Król mrówek. Prywatna mitologia, oprac. R. Krynicki, Kraków 2008.

Korespondencja:

ZHHE – Zbigniew Herbert – Henryk Elzenberg. Korespondencja, oprac. B. Toruńczyk, Warszawa 2002.

ZHJZ – Zbigniew Herbert – Jerzy Zawieyski. Korespondencja 1949–1967, oprac. P. Kądziela, Warszawa 2002.

ZHJT – Zbigniew Herbert – Jerzy Turowicz. Korespondencja, oprac. T. Fiałkowski, Kraków 2005.

KR – Zbigniew Herbert. Korespondencja rodzinna, oprac. H. Herbert-Żebrowska, A. Kramkowska-Dąbrowska, Lublin 2008.

ZHCM – Zbigniew Herbert – Czesław Miłosz. Korespondencja, red. B. Toruńczyk, Warszawa 2006.

KZ – Herbert i „Kochane Zwierzątka”. Listy Zbigniewa Herberta do Przyjaciół Magdaleny i Zbigniewa Czajkowskich, oprac. M. Czajkowska, Warszawa 2006.

KR  – Zbigniew Herbert. Korespondencja rodzinna, oprac. H. Herbert-Żebrowska, A. Kramkowska-Dąbrowska, Lublin 2008.

ZHHM – Zbigniew Herbert, Listy do Muzy [Haliny Misiołek], Gdynia 2000.

Wywiady i wspomnienia:

UPÓR – Upór i trwanie. Wspomnienia o Zbigniewie Herbercie, red. K. Szczypka, Wrocław 2000.

WYW – Herbert nieznany. Rozmowy, oprac. H. Citko, Warszawa 2008.

Dokumentacja:

KAM – R. Żebrowski, Zbigniew Herbert. „Kamień na którym mnie urodzono”, Warszawa 2011.

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Zygmunta Haupta

DB – Baskijski diabeł. Opowiadania i reportaże, zebrał, oprac. i notą edytorską opatrzył A. Madyda, wstęp A. Stasiuk, wyd. 2. zmienione i poprawione, Wołowiec 2016.

ZR – Z Roksolanii. Opowiadania, eseje, reportaże, publicystyka, warianty, fragmenty (1935–1975), zebrał, oprac. i notą edytorską opatrzył A. Madyda, wyd. 2. zmienione, poprawione i uzupełnione, Toruń 2018.

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Juliana Kornhausera

Poezja

NSL – Nastanie święto i dla leniuchów [1972]

WFUSR – W fabrykach udajemy smutnych rewolucjonistów [1973]

Z – Zabójstwo [1973]

SW – Stan wyjątkowy [1978]

ZK – Zjadacze kartofli [1978]

ZT – Zasadnicze trudności [1979]

TRN – Tyle rzeczy niezwykłych. Wiersze dla Agatki [1981]

H – Hurrraaa! [1982]

IP – Inny porządek: 1981–1984 [1985]

ZNZN – Za nas, z nami [1985]

WLO – Wiersze z lat osiemdziesiątych [1991]

KC – Kamyk i cień [1996]

BM – Było minęło [2001]

KM – Księżyc jak mandarynka [2003]

O – Origami [2007]

Proza:

KCh – Kilka chwil, Kraków 1975.

SI – Stręczyciel idei, Kraków 1980.

DSGD – Dom, sen i gry dziecięce. Opowieść sentymentalna, Kraków 1995.

PZ – Proza zebrana, red. A. Gleń, J. Kornhauser, nota edytorska A. Gleń, J. Kornhauser, Poznań 2017.

Eseje, krytyka literacka

ŚP – Świat nie przedstawiony [wraz z Adamem Zagajewskim], Kraków 1974.

ŚW – Światło wewnętrzne, Kraków 1984.

M – Międzyepoka. Szkice o poezji i krytyce, Kraków 1995.

P – Postscriptum. Notatnik krytyczny, Kraków 1999.

US – Uśmiech Sfinksa. O poezji Zbigniewa Herberta, Kraków 2001.

PC – Poezja i codzienność, Kraków 2003.

Wybory wierszy

Każdego następnego dnia, Kraków 1981.

148 wierszy, Kraków 1982.

Widok na jezioro. Wiersze z lat 1972–2007, przedmowa S. Burkot, Kraków 2009.

Julian Kornhauser. Antologia, przedmowa K. Biedrzycki, Warszawa 2013.

Tylko błędy są żywe, wybór, przedmowa i posłowie M. Larek, Poznań 2015.

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Marka Nowakowskiego

G – Gonitwa, Warszawa 1967.

M – Mizerykordia, Warszawa 1971.

ŚŻ – Śmierć żółwia. Opowiadania, Warszawa 1973.

GJDW – Gdzie jest droga na Walne?, Warszawa 1974.

WRJ – Wesele raz jeszcze!, Zdarzenie w Miasteczku, Warszawa 1982.

RSW – Raport o stanie wojennym, Białystok 1990.

GB – Grecki bożek, Warszawa 1993.

P – Powidoki, Warszawa 1995.

PP – Prawo prerii, Warszawa 1999.

OU – Opowiadania uliczne, Warszawa 2002.

N – Nul, Warszawa 2004.

NE – Nekropolis, Warszawa 2005.

CiM – Czarna i Mała, Warszawa 2010.

SG – Silna gorączka, Warszawa 2012.

TSZ – Ten stary złodziej. Benek Kwiaciarz, Warszawa 2012.

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Janusza Szubera

PUIW – Paradne ubranko i inne wiersze, Sanok [1995].

AES – Apokryfy i epitafia sanockie, Sanok [1995].

PDZ – Pan Dymiącego Zwierciadła, Sanok 1996.

GP – Gorzkie prowincje, Sanok 1996.

SO – Srebrnopióre ogrody, Sanok 1996.

ŚSOD Śniąc siebie w obcym domu, słowo wstępne A. Libera, Sanok 1997.

BŚ – Biedronka na śniegu, red. R. Krynicki, Kraków 1999.

OCMP – O chłopcu mieszającym powidła. Wiersze wybrane 1968–1997, Kraków 1999.

SW – Sieben Gedichte / Siedem wierszy, tłum. na j. niem. S. Huber, Sanok 1999.

OOP – Okrągłe oko pogody, Kraków 2000.

DW – Dziewiętnaście wierszy, Lesko 2000.

ZŻM – Z żółtego metalu, red. J. Wróbel, Kraków 2000.

LwL – Las w lustrach / Forest in the Mirrors, obrazy H. Waniek, tłum. na j. ang. E. Hryniewicz-Yarbrough, C. Cavanagh, posł. A. Lam, Rzeszów 2001.

WKS – Wiersze z „kociej szafy”, wydanie autorskie niskonakładowe, Sanok 2002.

LT – Lekcja Tejrezjasza i inne wiersze wybrane, Kraków 2003.

GOP – Glina, ogień, popiół, Sanok 2003.

TGNPW – Tam, gdzie niedźwiedzie piwo warzą, Olszanica 2004.

M – Mojość, Sanok 2005.

C – Czerteż, Kraków 2006.

ZS – Spijmanij u sit’ / Złowiony w sieć, wyb., tłum. i posł. W. Machno, Kyjiw 2007.

PK – Pianie kogutów. Wiersze wybrane, Kraków 2008.

WKW – Wpis do ksiąg wieczystych, Kraków 2009.

WNJ – Wyżej, niżej, już / Plus haut, plus bas, ça y est, ukł. i tłum. na j. franc. M. Nowoszewski, Rzeszów 2010.

PC – Powiedzieć. Cokolwiek, Kraków 2011.

EW – Emeryk u wód, red. i posł. J. Wolski, Rzeszów 2012.

E – Entelechia / Entelequia, ukł. i tłum. na j. hiszp. Z. Wojski, Rzeszów 2012.

TRW – Tym razem wyraźnie, Kraków 2014.

EN – Esej o niewinności / Essay über die Unschuld, wyb. i tłum. na j. niem. A. Hanus, R. Büttner, wstęp A. Zagajewski, Dresden–Wrocław 2015.

R – Rynek 14/1, Kraków 2016.

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Wojciecha Wencla

Poezja

W – Wiersze, Warszawa 1995

OC – Oda na dzień św. Cecylii, Gdańsk 1996

OD – Oda chorej duszy, Kraków–Warszawa 2000

ZŚ – Ziemia Święta, Kraków 2002

WZ – Wiersze zebrane, Warszawa–Ząbki 2003

IM – Imago mundi. Poemat, Warszawa–Kraków 2005

PM – Podziemne motyle, Kraków 2010

OŚ – Oda do śliwowicy i inne wiersze z lat 1992–2012, Kraków 2012

DP – De profundis, Kraków 2012

E – Epigonia, Kraków 2016

WW – Wiersze wybrane, Kraków 2017

PE – Polonia aeterna, Kraków 2018

Proza

ZWK – Zamieszkać w katedrze. Szkice o kulturze i literaturze, Warszawa–Ząbki 1999

PA – Przepis na arcydzieło, Kraków 2003

 

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Józefa Wittlina

SZ – Sól ziemi, opracowanie E. Wiegandt, Wrocław 1991.

OWP – Orfeusz w piekle XX wieku, posłowie J. Zieliński, Kraków 2000.

PPIIE – Pisma pośmiertne i inne eseje, wybór, opracowanie i przedmowa J. Zieliński, Warszawa 1991.

HY – Hymny, Poznań 1920.

PJW – Poezje, wstęp J. Rogoziński, Warszawa 1981.

ER – Eseje rozproszone, opracowanie P. Kądziela, Warszawa 1995.

ST – Słowo tłumacza do czytelnika [w:] Homer, Odyseja, Lwów 1924, s. 1–27.

PPJW – Przyjaźnie poetyckie Józefa Wittlina, opracowanie Z. Kubiak, Warszawa 1995.

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Kazimiery Iłłakowiczówny

IL – Ikarowe loty [1911]

WCP – Wici. Cieniom roku 1914 poświęcone [1914]

KPB – Kolędy polskiej biedy. W wigilię powrotu [1917]

TS – Trzy struny [1917]

RD – Rymy dziecięce [1922]

ŚF – Śmierć Feniksa [1922]

OIW – Obrazy imion wróżebne [1926]

P – Połów [1926]

PP – Płaczący ptak [1927]

OMZW – Opowieść o moskiewskim męczeństwie. Złoty wianek [1927]

CZ – Czarodziejskie zwierciadełka. 50 wróżb wierszem [1928]

ZGS – Z głębi serca [1928]

ZN – Zwierciadło nocy [1928]

PiP – Popiół i perły [1930]

BB – Ballady bohaterskie [1934]

WW – Wesołe wierszyki [1934]

SL – Słowik litewski. Poezje [1936]

WMP – Wiersze o Marszałku Piłsudskim. 1912–1935 [1936]

WB – Wiersze bezlistne. Zbiór poezji z lat 1936–1941 [1942]

WWYB – Wiersze wybrane. 1912–1947 [1949]

P40–54 – Poezje. 1940–1954 [1954]

WR – Wiersze religijne 1912–1954 [1955]

WWIER – Wybór wierszy [1956]

LM – Lekkomyślne serce [1959]

ZiZ – Zwierzaki i zioła [1960]

SZ – Szeptem [1966]

TJN – Ta jedna nić. Wiersze religijne [1967]

CDW – Co dzieci wiedzą? [1970]

Wszystkie wiersze z powyższych zbiorów cytowane według wersji ustalonej w: Poezje zebrane (t. 1–4), zebranie, oprac., bibliogr. J. Biesiada, A. Żurawska-Włoszczyńska, wstęp. J. Ratajczak, Toruń 1998.

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Józefa Mackiewicza

FPIL – Fakty, przyroda i ludzie [1984]

LW – Lewa wolna [1987]

KON – Kontra [1988]

DD Droga donikąd [1989]

SPM – Sprawa pułkownika Miasojedowa [1989]

ŚZSPB – Ściągaczki z szuflady Pana Boga [1989]

NTGM – Nie trzeba głośno mówić [1993]

KAR – Karierowicz [2007]

PWONK Prawda w oczy nie kole [2007]

OZS – Okna zatkane szmatami [2012]

ONZNP – Optymizm nie zastąpi nam Polski [2013]

TŻW – Tajemnica żółtej willi i inne opowiadania [2015]

BZJ – Bulbin z jednosielca [2017]

NV Nudis verbis [2017]

SMK Sprawa mordu katyńskiego. Ta książka była pierwsza [2018]

Pierwsze wydania powyższych książek Józefa Mackiewicza wydrukowano w Londynie: Drogę donikąd i Karierowicza w Orbisie, Kontrę i Sprawę pułkownika Miasojedowa w oficynie B. Świderski, Lewą wolną w Polskiej Fundacji Kulturalnej. Broszura Optymizm nie zastąpi nam Polski ukazała się po raz pierwszy w Krakowie, ale konspiracyjnie, bez nazwiska autora i daty wydania. Kontrę oraz Nie trzeba głośno mówić najwcześniej opublikował Instytut Literacki w Paryżu. Pozostałe książki wydało jako pierwsze londyńskie Wydawnictwo Kontra.

W cytatach zachowano oryginalną pisownię zawartą w wydaniach, do których odsyła wskazany rok edycji.

Wykaz stosowanych skrótów dzieł literackich Włodzimierza Odojewskiego

 

BT – Bez tchu, Warszawa 2002.

IS – Ikonka Siergija, Poznań 2008.

JW – „Jedźmy, wracajmy” i inne opowiadania, Warszawa 2000.

MN – Milczący, niepokonani. Opowieść katyńska, Warszawa 2003.

O – Oksana, Warszawa 1999.

WO – Wyspa ocalenia, przedmowa T. Burek, Białystok 1990.

ZŚ – Zabezpieczanie śladów, Warszawa 1990.

ZWZ – Zasypie wszystko, zawieje…, Warszawa 2006.

 

Fragmenty twórczości Włodzimierza Odojewskiego przytoczono za:

Odojewski W., Ikonka Siergija [w:] tegoż, Bez tchu, Warszawa 2002, s. 10–29.

Odojewski W., Nie można cię samego zostawić o zmierzchu [w:] tegoż, „Jedźmy, wracajmy” i inne opowiadania, Warszawa 2000, s. 97–123.

Odojewski W., Zasypie wszystko, zawieje…, Warszawa 2006, s. 127–156.

 

[1] xxx

[2] xxx